สำรวจความคิดเห็น : กรณีแนวคิดการจัดตั้ง สำนักงานข้าราชการส่วนท้องถิ่น
ในปี 2550 ถือว่าเป็นปีก้าวย่างปีที่ 11 ภายหลังที่มีพระราชกฤษฏีการะเบียบพนักงานส่วนตำบล พ.ศ. 2539 ปัจจุบัน ประเทศไทยมีข้าราชการอยู่ 3 ประเภท คือ ข้าราชการส่วนกลาง ข้าราชการส่วนภูมิภาค และข้าราชการส่วนท้องถิ่น สำหรับข้าราชการส่วนกลางและข้าราชการส่วนภูมิภาค ยังแบ่งออกเป็น ข้าราชการพลเรือน ข้าราชการทหาร ข้าราชการตำรวจ ข้าราชการอัยการ ข้าราชการในศาลยุติธรรม ฯลฯ โดยข้าราชการเหล่านั้น ต่างมี หน่วยงานที่รับผิดชอบดูแลเกี่ยวกับระบบการบริหารงานบุคคลโดยตรง เช่น สำนักงานข้าราชการพลเรือน สำนักงานข้าราชการตำรวจ สำนักงานข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา เป็นต้น ส่วนข้าราชการส่วนท้องถิ่น ปัจจุบัน แบ่งออกเป็น ข้าราชการกรุงเทพมหานคร ข้าราชการองค์การบริหารส่วนจังหวัด พนักงานเมืองพัทยา พนักงานเทศบาล และพนักงานส่วนตำบล มีสำนักงานมาตรฐานการบริหารงานบุคคลส่วนท้องถิ่น (ก.ถ.) เป็นหน่วยงานดูแลเรื่องมาตรฐานเกี่ยวกับการบริหารงานบุคคลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแต่ละประเภทซึ่งขึ้นอยู่กับสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย และมี สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการกลางต่าง ๆ แล้วแต่ประเภทท้องถิ่น ดูแลมาตรฐานกลางและกำกับดูการให้คุณให้โทษ โดยขึ้นอยู่กับกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น ซึ่งผิดกับการบริหารงานบุคคลของข้าราชการส่วนอื่นที่มีอิสระไม่ได้ขึ้นตรงกับหน่วยงานใดโดยเฉพาะ ทำให้การบริหารงานคล่องตัว ดูแลกันได้ด้วยหลักการที่ชอบธรรม โดยเฉพาะสำนักงานข้าราชการพลเรือน ที่มีบุคลากร มีงบประมาณ มีอาคารที่อยู่อาศัย และเครื่องไม้เครื่องมือ โดยเฉพาะ มีอิสระสูงในการบริหารงาน ทำให้การดูแลบุคลากรเป็นไปด้วยความเรียบร้อย มีประสิทธิภาพ ซึ่งต่างกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ต้องยืมจมูกของข้าราชการประเภทอื่นหายใจ ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา พนักงานส่วนตำบล รวมทั้งลูกจ้างในประเภทต่าง ๆ ค่อนข้างได้รับการดูแล เอาใจใส่จากหน่วยงานที่ดูแลเรื่องบริหารงานบุคคลน้อยมาก ทั้งเรื่องการเลื่อนขั้น การโยก(ย้าย) การบรรจุแต่งตั้ง การพิจารณาให้คุณให้โทษ โดยเฉพาะเรื่องสวัสดิการต่าง ๆ แต่ละเรื่องกว่าจะได้มา ต้องต่อสู้ทางด้านความคิด ต้องริเริ่มเอง ต้องใช้เวลานาน บางครั้งเมื่อได้มาแล้ว หน่วยงานที่รับผิดชอบกลับไม่ยอมดำเนินการใด ๆ ให้ หากพนักงานส่วนตำบลใดไม่สนใจหรือไม่มีเวลาเอาใจใส่เรื่องนี้ ก็จะพลาดโอกาสไป โดยเฉพาะเรื่อง การขอพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ หลายคนถอดใจไม่อยากส่งเอกสารส่งหนังสือ เพราะส่งไปทุกปี กลับหายทุกปี ติดตามแล้วติดตามอีก กลับถูกสำนักงานท้องถิ่นจังหวัดบางแห่งปฏิเสธว่าไม่ได้รับเอกสาร หลายคนถึงกลับต้องนำหนังสือไปส่งด้วยมือตัวเอง และขอให้เจ้าหน้าที่เซ้นต์รับหนังสือ พร้อมต้องระบุชื่อ - ตำแหน่ง วันเวลาที่รับหนังสือ เพื่อเป็นการแสดงว่า ได้ส่งหนังสือแล้ว และเพื่อความมั่นใจว่า หนังสือฉบับนี้จะไม่หายอีก แต่หลายคนก็บ่นออกมาว่า "หายอีกแล้ว" ทั้งนี้ เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ผู้รับเรื่องกับผู้รับผิดชอบ ไม่ใช่คนเดียวกัน ประกอบกับงานบุคคลของท้องถิ่นนั้น เป็นงานฝากสำหรับสำนักงานท้องถิ่นจังหวัด เพราะงานหลักไม่ใช่งานด้านนี้ และเป็นงานที่หลายท่านที่อยู่ในสำนักงานท้องถิ่นบอกว่า "เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง ทำไมต้องเอากระดูกมาแขวนคอ" รวมทั้ง หลายคนอาจบ่นออกมาว่า "ธุระไม่ใช่" เพราะพนักงานส่วนตำบล ไม่ใช่ผู้ใต้บังคัญชาของพวกเขานั่นเอง ทำให้การบริหารงานบุคคลในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา พนักงานส่วนตำบลต้องงอนง้อ ข้าราชการทั้งในสำนักงานท้องถิ่นจังหวัด หรือแม้แต่ในท้องถิ่นอำเภอเอง (ซึ่งตำแหน่งท้องถิ่นอำเภอ ไม่ใช่ตำแหน่งที่มีกฎหมายรองรับ เพราะกรมส่งเสริมฯโดยกฎหมายไม่มีส่วนภูมิภาคแต่เป็นตำแหน่งที่แต่งตั้งภายในเท่านั้น) เสมือนกับว่า พนักงานส่วนตำบล เป็นข้าราชการชั้นสองมาโดยตลอด ณ วันนี้ ท่านคิดว่า ถึงเวลาแล้วหรือยังที่จะพนักงานส่วนตำบล รวมทั้งข้าราชการส่วนท้องถิ่นทุกประเภท จะได้ร่วมใจกันผลักดันให้เกิด สำนักงานข้าราชการส่วนท้องถิ่น ให้เท่าเทียมทั้งด้านกฎหมาย และเกียรติ ศักดิ์ศรี กับข้าราชการประเภทอื่น
| ท่านเห็นด้วยหรือไม่กับการจัดตั้งสำนักงานข้าราชการส่วนท้องถิ่น |